Nog vier nachtjes…

Daar is ie dan, de herfstvakantie! Nog vier nachtjes slapen en dan vertrek ik met de eerste groep naar New York. Ik weet nog dat ik Martijn vroeg, begin maart, waar en hoe ik mezelf kon aanmelden voor de CES-reis, want via de scholen wist ik dat de aanmeldprocedure gestart was. Een dag later had ik een gesprek met Martijn en vertelde hij me over de CES-scholen, de visie van SAAM* en de ervaringen van de vorige jaren en de ontwikkelingen op de SAAM* scholen. Mooi!

Als trajectbegeleider Passend Onderwijs binnen de SAAM* scholen vind ik het belangrijk om hierbij goed aan te kunnen sluiten. Sowieso heb ik als professional inspiratie nodig om mezelf te blijven vernieuwen in handelen, denken en kijken naar situaties. En als trajectbegeleider wil ik graag ontdekken en leren wat er nog meer mogelijk is om onderwijs zo passend mogelijk te maken, voor zowel de leerlingen, de leraren als de SAAM* scholen.

Ik werk al weer dertig jaar in het primair onderwijs, dat is een behoorlijke tijd nietwaar. Ik begon in een periode waarin er nauwelijks banen in het onderwijs waren, met een halve baan op een kleine openbare basisschool (vergelijkbaar met bs Delta) en een halve baan op een MLK-ZMLK school. Trots als een pauw werkte ik op beide scholen, het wisselen van systeem heb ik nooit als lastig ervaren. Ik zag de uitdaging en was zeker blij met mijn banen. Daarna mocht ik starten in de wijk Maaspoort in Den Bosch op een Freinetschool, waar ik mijn eerste eigen klasje kreeg, een groep 4. Nu was ik nog trotser, want hoe bijzonder is je eerste eigen klas, met 24 eigen leerlingen. Ik heb daar zo van genoten. Ik had een hele fijne directeur, Huub, die me leerde hoe je oefenwerk (bladzijde vol sommen) kon nakijken, wat echt mijn aandacht nodig had en waar ik meer volgend mocht zijn in het proces van de leerling.

Het Freinetonderwijs kende ik alleen van noemen op de PABO, maar het was zeker passend bij mij. We werkten naast de reken en taalmethode met projectonderwijs, waarbij er een richtlijn aan thema’s lag die behandeld moesten/konden worden per leerjaar. De planning en invulling van deze thema’s mocht je helemaal zelf vormgeven. Dat had ik op de PABO niet geleerd en ik vond het fantastisch. Er waren toen geen digitale bronnen om uit te putten, maar we maakten gebruik van diverse handleidingen en ik bracht uren door in de bibliotheek. Er werd veel gekopieerd en ik legde mappen aan. Ik kreeg het vertrouwen van de directeur en mijn collega’s en ik mocht experimenteren.

Het heeft me zo veel gebracht en ik heb zo veel geleerd. Ik heb hele mooie herinneringen aan de jaren dat ik daar werkte. Na mijn eerste eigen groep 4 ging ik door naar de bovenbouw. Ik werkte alle thema’s uit met de kinderen. Samen brachten we het thema de klas in door met elkaar het onderwerp te gaan verkennen, vragen op te stellen en met elkaar op zoek te gaan naar de antwoorden. Deze verwerking kreeg vorm dmv heel diverse werkvormen. Freinetonderwijs kenmerkt zich met name door taal/taaldrukken. Kinderen leren vanuit coöperatief en ervaringsgericht leren zich in thema’s te verdiepen. Het taaldrukken werd elke dag gedaan, dat was een basis binnen het onderwijs. Hier was een grote ruimte voor ingericht in de hal. Met de klas werden muurkranten, boeken, gedichten, enz gemaakt. De antwoorden en de resultaten van het uitwerken werden in de klas gedeeld. De zelfgemaakte teksten en boeken werden ook na thema’s nog gebruikt in de klassen en veelvuldig door kinderen gelezen. Vanuit de Freinetbeweging (waaronder ook België) werden inspirerende studiedagen georganiseerd, waar ik leerde heel anders naar onderwijssituaties en ontwikkeling bij kinderen te kijken. Voor meer info over Freinetonderwijs: http://freinet.nl/ 

Direct na de PABO was ik ook gestart met de tweejarige Opleiding Speciaal Onderwijs (vergelijkbaar met de Master (S)EN). Ik was een van de weinige die niet in het speciaal onderwijs werkte, maar ik zag daar zelf geen belemmering in. Ik had een eerste ervaring opgedaan op de MLK-ZMLK school, waar ik de adv-dagen in alle klassen invulde. De problematieken/onderwerpen die we op de opleiding bespraken herkende ik ook vanuit de reguliere basisschool klas. Ik heb mijn scriptie geschreven over ‘het pedagogisch klimaat’ in de klassen/in de scholen. Een mooi thema, vind ik nog steeds. Het is de basis van waaruit je je onderwijs opbouwt.

Na mijn start in mijn eerste eigen homogene groep 4, heb ik daarna alleen nog maar in combinatiegroepen gewerkt. Verschillend hierbij is dat de combinatiegroepen soms geformeerd waren vanuit ‘nood’ (leerlingaantallen en groepsverdeling) of juist vanuit visie. Eerlijk gezegd maakte dat voor mij niet zo veel uit. Vanuit mijn huidige banen bemerk ik dat combinatiegroepen vanuit ‘nood’ vaak worden aangemerkt als beperkingen in de mogelijkheden. Maar zelf heb ik dat nooit zo ervaren. Het gaf mij als leerkracht juist ruimte om werkvormen te organiseren waarbij het zelfstandig werken belangrijk was, ik ruimte had om met die kinderen te werken die mijn nabijheid nodig hadden en ik kinderen kon koppelen die elkaar nodig hadden. Ik werkte ook  met maatjes. Misschien was ik wat naiëf in die eerste jaren, maar juist doordat ik ruimte en vertrouwen gaf aan de kinderen, kreeg ik daar ook veel voor terug. En degene die mijn nabijheid nodig hadden die kregen dat ook.

Na mijn Freinet ervaring ging ik, doordat de school terug liep in leerlingaantal, door naar een Jena-van-plan-school en een Jenaplan school. Hierover morgen meer.

Recommend0 recommendationsPublished in Reis2019

2 reacties op “Nog vier nachtjes…”

  1. Desiree, ik ben benieuwd naar je volgende blog. Vooral naar de vertaling van al deze ervaring naar jouw leervragen. Welke verwachting heb jij van deze reis? Waar ben je nieuwsgierig naar? Ik ben benieuwd naar jouw zoektocht om onderwijs zo passend mogelijk te maken, voor zowel de leerlingen, de leraren als de SAAM* scholen. Goede reis!

  2. mooi dat je start met een stukje terugblik, reflectie op waar je voor wilt staan.
    En ja…
    Je voelt ‘m vast aankomen: reuze benieuwd naar hoe je vanuit je vragen ginds hernieuwd kijkt naar je huidige praktijk. Wat je vanuit jouw nieuwsgierigheid in jouw cirkel van invloed gaat ‘gebruiken’, hoe het wellicht je gesprekken met collega’s, met ouders, met kinderen zal beïnvloeden. Want als je iets ginds mooi kunt zien…. is de kracht van de goede vraag. Wens je goede reis en veel goeds!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: