Nog één nachtje…

Het werken bij REC Balein bleek een warm bad. Er werd hard gewerkt vanuit een heel professioneel team van ongeveer twaalf mensen met een directeur en een teamleider, waarbij het delen van expertises heel gewoon was. Er werden veel mogelijkheid geboden om opleidingen en andere scholingsactiviteiten te gaan volgen. Ik had de expertise van mijn collega’s nodig had om de vragen die de scholen waar ik kwam te kunnen beantwoorden. Mijn eerste leerling was een meisje met het Syndroom van Down. Ik had zelf nooit een leerling met SvD in de klas gehad en ging onderzoeken hoe dit in reguliere klassen te realiseren was. Ik heb me daar zeker in bekwaamd. Bij REC Balein heb ik me kunnen ontwikkeld tot een professional die kundig is binnen het proces van leerontwikkeling en tevens het zoeken van andere leeringangen bij kinderen, waarbij gedragsontwikkeling van kinderen hier zeker bij hoort. Ik geloof niet zo in specialistische begeleiding/aanpak op leren óf gedrag. Het gaat altijd om leren én gedrag (in willekeurige volgorde). Ik mocht mijn expertise hoogbegaafdheid onderhouden en zelfs na een aantal jaren werd dit ook opgenomen in het productenboekje dat jaarlijks werd uitgegeven en werd gedeeld met de scholen. Zo werd ik dus specialist in de ontwikkeling van kinderen die functioneren aan de uiteinde van de intelligentiekromme. 

Ik ging een opleiding volgen tot trainer, waarbij vanuit deze opleiding werd ingezet op de individuele ontwikkeling van mij als mens. Van hieruit werd daarna het professionele stukje gericht op het geven van trainingen opgebouwd. Dit had ik niet voorzien, maar het heeft me heel veel gebracht op zowel persoonlijk als professioneel vlak. Eerder had ik nauwelijks over mijn eigen handelen en denken, vanuit mijn ‘ijsberg’, nagedacht. Klaar met de opleiding  kreeg ik uren kreeg scholing op te gaan zetten vanuit REC Balein, want de eerder opgezette studiemiddagen waren vastgelopen. Dit werden de Kennisavonden van Balein. De eerste bijeenkomsten ontvingen we ongeveer 15 – 20 mensen, maar na drie jaar ontvingen we er ongeveer 100 – 120 per avond. De avonden werden ingevuld door zowel interne (zo konden wij onze expertise delen) als externe sprekers. De avonden werden bezocht door een brede doelgroep: ouders, professionals uit regulier en uit speciaal onderwijs, logopedisten, psychologen, orthopedagogen, enz. Ik was hier trots op.

Ik startte met de master pedagogiek in de periode waarin de transitie naar het nieuwe landelijke onderwijsbeleid Passend Onderwijs werd vormgegeven. Een onduidelijke periode voor ambulant begeleiders mbt de toekomst en hun werkzaamheden. Het bleek gunstig uit te vallen en we werden gedetacheerd naar de samenwerkingsverbanden 30 06 en 30 05. Het was tevens het einde van het team van REC Balein.

Voor mij werd het nu werken vanuit SWV PO 30 06. Ik moest opnieuw aan de slag om te gaan netwerken, want in deze regio kende ik weinig mensen. Het bleek makkelijker dan ik dacht. Van de organisatie vanuit de rugzak gingen we over naar arrangeren voor kinderen. Er vond een verschuiving plaats van mijn rol en taak, door het verschuiven van de gelden voor de extra ondersteuning van het speciaal onderwijs naar het SWV. Van regie nemend, verschoof mijn expertise naar adviserend en coachend. Nu na vijf jaar begeleiden vanuit het SWV zien we met elkaar dat er een verschuiving plaats heeft gevonden van de begeleiding binnen de scholen. Werd er eerst voornamelijk gekeken naar de leerling, verschoof dat langzaam naar de leraar en nu bemerken we een verschuiving naar het team. Dus in plaats van kijken naar ‘Wat heeft deze leerling?’ kijken naar ‘Wat heeft deze leerling nodig?’ (HGW). Met elkaar (SWV en enkele schoolbesturen) vinden we dit een mooi proces en willen we dit sterker uitwerken.

Er werd een bovenschools deskundige gevraagd voor het nieuwe schoolbestuur SAAM*. Ik hoorde hierover via een IB-er. Ik besloot te solliciteren en werd aangenomen. Fantastisch! Samen met Margriet mag ik de externe ondersteuning met de scholen vormgeven. Vanuit MDO’s kijken we mee naar de geboden inzet en het gelopen proces. Denken we mee naar de ondersteuningsbehoeften voor zowel leerling, leerkracht als school. We gaan in gesprekken met scholen of IB-ers als er opvallendheden zijn rondom de extra ondersteuning. Daarnaast sluit ik aan bij de expertisegroep Passende Perspectieven, waarmee we het afgelopen jaar een mooi proces hebben doorlopen. Verder zijn er veel individuele vragen van scholen, welke veel aandacht en tijd vragen. Vaak over vastgelopen situaties met leerlingen of leraren. Een uitdaging dus.

Vanuit twee banen, die goed te combineren vielen, werk ik nu aan Passend Onderwijs. De namen zijn afgelopen zomer gewisseld naar Trajectbegeleider Passend Onderwijs en Ondersteuningsspecialist. Vanuit beide functies wordt gezocht naar nieuwe mogelijkheden om de basisondersteuning in scholen te versterken. Een mooie uitdaging waarbij zowel visie als de dagelijkse praktijk in de scholen leidend zijn.

Mijn onderzoeksvragen voor deze CES-reis heb ik als volgt genoteerd bij CES principe 3 en 4:

CES principe 3: Hoe zien de verschillende processen eruit om de gemeenschappelijke doelen te bereiken? Of is behalen beter? Als je keuzes moet maken met betrekking tot de doelen, wie moeten daar bij betrokken zijn? Is er een expert (intern of extern) die hierin mee denkt? Als je keuzes moet maken met betrekking tot de doelen, aan wie leg je dan verantwoording af? (What are the different processes like that are used to reach the common goals? If you have to make choices regarding the goals, who should be involved? Is there an expert who thinks along with you? If you have to make choices with regard to the goals, who takes the responsibility?)

Als ik lees over de CES scholen lijkt alles zo idealistisch vorm gegeven. De basis van idealisme is mooi, maar daarmee overtuig ik mezelf en de professionals binnen de SAAM* scholen niet om te willen veranderen en voor die kinderen die iets anders nodig hebben mbt hun ondersteuningsbehoefte op gedrag en leren. Ik wil graag vanuit de praktische onderbouwing uitzoeken hoe we daar binnen SAAM* onze visie aan kunnen koppelen en uitwerken in de klassen. Ik ben benieuwd naar wat ik ga zien in de vijf scholen. Hierbij wil ik graag veel theoretische informatie halen op de scholen, zodat ik daarna mijn hoofd en hart kan verbinden.

CES principe 4: Hoe is gepersonaliseerd leren gekoppeld aan doelen van toepassing op alle leerlingen? (How is personalized learning linked to goals that apply to all students?)

Ik wil graag in gesprek met de scholen over hoe zij kijken naar het uitgangspunt: goals that  apply to all students. Hoe hebben zij leren kijken naar dit uitgangspunt? Wat kwamen zij tegen in de praktijk, maar ook in hun persoonlijk stukje als leraar. Wat hebben zij geleerd vanuit hun professionele proces om aan dit principe handen en voeten te geven? Hoe dan? Persoonlijk geloof ik in dit uitgangspunt (ik heb het ook gezien op de scholen in Zweden), maar het blijft lastig om hierover vanuit de extra ondersteuning met scholen in gesprek te gaan. Het zou zo mooi zijn als ik bij mezelf hierin iets anders leer voelen en denken, waarmee ik sterker met de scholen in gesprek kan. De druk van het moeten behalen van de doelen vanuit de methode en landelijke toetsen staat vaak centraal in gesprekken. Ik zou hierbij graag een weg willen vinden naar de ontwikkeling van het kind centraal stellen, waarbij het glas halfvol mag zijn ipv halfleeg.

Ik ga vandaag de laatste dingen in mijn koffer stoppen, zodat ik hem kan sluiten en met gezonde spanning kan uitkijken naar morgen

Recommend0 recommendationsPublished in 03: Goals apply to all students, 04: Personalization, Reis2019

2 reacties op “Nog één nachtje…”

  1. Stiekempjes hoop ik dan toch Désirée dat onze collega’s volop idealisme vasthouden…. er toe doen voor ieder kind bijvoorbeeld… Om zo niet meteen in het praktische te gaan denken, het hoe te zoeken. Juist om dat die praktische vertaling zo enorm verschillend mag en kan zijn in die zo verschillende contexten. Als je jezelf overtuigd voelt van het waarom, ligt het “hoe” vanzelf op de loer. Reflectie op het waarom, de bedoeling levert prachtige diepgang op. Het type vragen zijn zeker zo interessant als de antwoorden. Stap heerlijk uit! Dat gun ik jou en alle reisgenoten! Veel plezier ook!

  2. Desiree, in je blog geef je aan dat je niet zo gelooft in specialistische begeleiding/aanpak op leren óf gedrag. Het gaat altijd om leren én gedrag. In de scholen die je gaat zien zijn keuzes gemaakt vanuit dit idealisme. Alle kinderen horen erbij. Zoveel mogelijk professionals staan in de klas. Samen werken ze aan de ontwikkeling van alle kinderen. Kinderen worden hierbij als geheel gezien. Dat geeft een heel ander perspectief ook op jouw vak. Ik ben benieuwd welke inzichten dit perspectief jou zal geven. Ik wens je een mooie reis!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: