IMG 20240517 WA0022

It’s all about trust

Toen ik naar New York vertrok zei een collega tegen mij: laat anderen het ook eens regelen en wees de volger. Kies voor jezelf. Nee is ook een antwoord.

Die opmerking heb ik meerdere keren ter harte genomen. Het ging me steeds beter af in de vrije momenten en dat verbaasde me eigenlijk wel. Ik weet dat het dan ook goed komt, maar dat ervaren is twee.

Gisteren praatte ik met een medereiziger over wat we nodig hebben en een van die dingen (misschien wel de grootste) was tijd nemen. Tijd nemen voor jezelf of met anderen en tijd pakken als je dat nodig hebt.

Na een 12u werksessie, weliswaar opgebouwd uit meerdere activiteiten, maar geen me-time was ik op. Echt op qua werkgedachten die in mijn hoofd maar geen plek konden krijgen.

Toen nam ik het voor mij dappere besluit (want ik doe het graag zoals het moet en dan hangen daar nog mijn eigen criteria aan) om de avond anders in te richten dan ik gepland had. Dus niet naar de sportwedstrijd, maar rustig een hapje eten en vroeg naar bed. Werkgedachten naar 0 brengen.

Vanmorgen kreeg ik echter op een vraag een antwoord, die mij erg raakte. Het ging om het schrijven van de blog. In al mijn eerlijkheid kan ik zeggen dat we regelmatig een blog moeten schrijven, maar niet dat dit dagelijks moest. Gisteren had ik voor gekozen om de blog over de tweedaagse bij Parker zou schrijven na de tweede dag, maar voor mezelf rust in te bouwen. Bewuste keuze.

Toen ik dat aangaf werd mij verteld dat dit niet de bedoeling was en dat ik dat alsnog moest doen.

En toen blokkeerde het: zelden kies ik voor mezelf, doe ik dat, word ik daar direct op afgerekend. Durf ik mijn grenzen aan te geven, is dit het resultaat.

Na een goed gesprek met diezelfde persoon werd ik wel rustiger, legt ze uit wat haar beweegredenen zijn en legt de verantwoordelijkheid bij mij.

De hele dag blijft het terugkomen. Allerlei praktische zaken schieten door mijn hoofd, de gedachten om het dan toch maar te doen. Dan heb ik het gedaan en ben ik van af. Eind goed, al goed.

Maar… die andere kant…. wat hebben we nou de hele tijd gehoord hier op Parker. Connecting, aandacht voor de persoon, groeien in wie je bent en wil zijn.

En dan maak de keuze: ik doe het niet. Men mag erop vertrouwen dat ik weet waarom en wat ik doe. Ik maakte bewust de keuze om “niets” te doen en nadat ik dit “gereviewd en gerevisioned” heb, was dat een goede keuze!

It’s all about trust!

Recommend0 recommendationsPublished in Geen categorie

Deel deze post

Eén reactie

  1. Vertrouwen als de hoogste vorm van motivatie. Da’s een hele mooie. Misschien hoort daar dan ook wel bij dat je geen verantwoording schuldig bent Anke…. Fijn dat je er weer SAAM* bent

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *