En toen mocht ik eindelijk weer!

Na een fantastische week in Amerika en een heerlijke zondag en maandag thuis, mocht ik dinsdag weer aan de slag. Zo trots als een pauw stapte ik de school binnen en werd letterlijk met open armen ontvangen door mijn duo en de kids in mijn klas toen ik even mijn hoofd om de hoek stak. “Jaaaaa, je bent er weer!” Hoe heerlijk is dat! Veel collega’s vroegen naar mijn ervaringen in Amerika en vol enthousiasme heb ik erover verteld en zat en zit ik gevoelsmatig nog steeds in een bubbel. Dinsdag en woensdag heb ik hele fijne dagen buiten de klas gehad als gedragsspecialist en mooie, kleine stapjes gemaakt met leerlingen. Maar vandaag was het dan zover… weer echt voor de klas, MET mijn eigen klas.

Het voelde alsof er na afgelopen week een reset knop is ingedrukt. Een knop die ervoor heeft gezorgd dat ik weer helemaal fris en vol energie aan de gang kon. Ik ben begonnen met een fotopresentatie van Castle Bridge. De kinderen waren erg nieuwsgierig naar mijn ervaringen. Ik heb foto’s en filmpjes laten zien en hen gevraagd wat zij zagen. Wat is er hetzelfde als bij ons en wat is anders? Wat denk je dat de reden is voor een bepaalde aanpak? Wat spreekt jou wel of niet aan? Wat een waardevol en leuk gesprek was dit! Echt een mooi staaltje Student-as-worker, teacher-as-coach!

    De foto van de peace-corner leverde veel enthousiasme en een mooi gesprek op. “Dat is fijn juf, een plekje waar je even rustig alleen kan zijn als je niet lekker in je vel zit”. En meteen volgden er praktische vragen, want waar kunnen wij nou zo’n hangmat kwijt? Er werd gezocht naar mogelijke opties. Toen kreeg een leerling een ingeving: “We kunnen toch in het raam gaan zitten?” Ik gaf de ruimte om het uit te proberen en dat resulteerde in dit mooie plaatje:

      Of dit het gaat worden weet ik nog niet en het was ook niet mijn doel om meteen iets aan te gaan passen. Maar wat was het gaaf om hierover met ze te filosoferen en ze een stukje eigenaarschap te geven. Ineens voelde ik dat ik die rugzak vol inspiratie een beetje aan het uitpakken ben en oh wat is het fijn om die inhoud met je eigen klas te kunnen en willen delen! Natuurlijk vonden de kids het erg leuk dat ik letterlijk wat inhoud met ze deelde. Ze schrijven nu allemaal met een I ❤ NY potlood. ?

Kinderen stelden nog wat kritische vragen als; “Hoe vragen leerkrachten in Amerika om stilte?” en “Hoe weet je daar dat je spreekrecht hebt?” Ik gaf een aantal voorbeelden van dingen die ik had gezien waarop direct de vraag kwam of iets wilde uitproberen. Voor het vragen om aandacht klapte ik in mijn handen en de klas herhaalde mijn ritme waarna er stilte volgde…

Toen weer verder met de orde van de dag. Een rekenles van Snappet. Ik kon niet anders dan terugdenken aan de rekenles die ik afgelopen vrijdag mocht bijwonen op Parker High School. De docent legde uit dat differentiatie bij hem vooral in de verwerking zat, niet zozeer in de instructie. Ik gaf een som op, gaf kinderen de tijd en ruimte om zelf te ontdekken wat ze wilden uitrekenen, keek eens rond en legde het volgende vast:

Differentiatie ten top, toch? En ik heb alleen maar ruimte gegeven…

Het zit ‘m in de kleine dingen. Ik heb er zo van genoten vandaag. Ik ben trots op alles wat ik voor mijn bezoek aan Amerika al bereikt heb in mijn rol als leerkracht, maar er is altijd ruimte voor ontwikkeling. Ik begin het langzaam te geloven…. ik zou zomaar eens die change agent kunnen zijn!

 

Recommend0 recommendationsPublished in 01: Learning to use one’s mind well, 05: Student-as-worker, teacher-as-coach, Nieuws, Reisblogs

13 reacties op “En toen mocht ik eindelijk weer!”

  1. Wat supermooie hoe je dit hebt aangepakt en daarna beschreven. Kinderen kunnen keer dan wij denken, als ze maar de ruimte krijgen. Jij hebt net laten zien hoe belangrijk eigenaarschap is. Ik ben onder de indruk van jouw Life change. Zet het door.

  2. Mooi Kris, ik denk dat jij deze manier uitademt. Altijd al deed en van binnen wel wist, maar dat dit je het zetje heeft gegeven die alles onderbouwt. Ga zo door! Geef je graag een hand ?❤️

  3. Marloes van Grevengoed

    Dag Christel,

    Mooi om te lezen hoe je je ervaring van de reis omzet in concrete acties in je klas en indirect voor je school.

  4. Ik hoorde eergisteren (26-02-2019) dat ik ook naar Amerika mag.
    Jouw verhaal maakt me nieuwsgierig om deze ervaringen ook op te doen.
    Denk al lang dat er in het onderwijs teveel ,,voorgekauwd “wordt in sommige opzichten 🙂
    groetjes Edwin Menge

    1. Hallo Edwin,

      Wat mooi dat jij in 2019 deze prachtige reis mag maken. Ik ben benieuwd naar de focus die jij gaat nemen tijdens de reis, benieuwd naar jouw leerervaringen.

      Groeten Sandra

    2. Wat super tof dat ook jij deze kans krijgt, Edwin! Het is echt een cadeautje om daar te zijn en een gevulde rugzak mee terug te nemen. Ik lees t.z.t. graag jouw blogs. Veel plezier met de voorbereidingen!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: