Change how you see and see how you change!

Op woensdag gingen we naar de school: Mission Hill.

In 1 woord; Wauw! ♥

Wat een prachtig mooie school en wat een passievolle mensen werken er daar. Na een inleidend gesprek mochten we op eigen gelegenheid de school door. Ik wilde graag eerst beginnen bij de kleuters en daarna de rest van de school. Aangezien ik zoveel bij de kleuters zag en mijn leervragen gericht zijn op de kleuters, ben ik bijna alleen maar daar geweest.

Wat mij meteen opvalt is dat ook hier de klas weer heel vol staat met allerlei spullen, maar dat het weer niet storend is. In tegendeel het geeft juist een heel huiselijke sfeer. Er staat een schommelstoel, er ligt een grote mat op de grond en de klas is juist donker met schemerlampjes aan. Het ziet er zo gezellig uit. Ook valt mijn oog op enorm veel beren. Elk kind heeft een beer in de klas, waar hij bijvoorbeeld lekker mee kan lezen.

In de kleuterklassen is er niet 1 ontwikkelingsmateriaal te vinden. De klas staat vol met meer tastbare spullen. Ik denk dat ik die ontwikkelingsmaterialen niet meer ga inzetten voor de werkles, maar meer voor een kringactiviteit.

Er hangt een takenbord, maar de kinderen kunnen daar zelf mee aan de slag. De kinderen zijn druk bezig en wanneer ik vraag wanneer ze nou de vaardigheden van de kinderen beoordeelt geeft ze als antwoord dat ze dat niet doet tijdens de werkles maar ook een ander moment van de dag. Dat geeft haar wel de ruimte om echte gesprek met de kinderen aan te gaan.

Zoals ik aangaf in mijn eerste blog wil ik toch de klas weer gaan veranderen en why? Ik merk dat onze klas heel steriel, strak en kaal aanvoelt. Het is netjes en opgeruimd, maar wat straalt dat voor de kinderen uit? Nu ik hier zelf in deze scholen sta, merk ik hoe fijn en huiselijk de klassen vind. Het geeft mij een ontspannen gevoel waar ik graag wil leren en ontdekken. Ga ik terug naar onze klas, dan is het koud en kil en kan ik mezelf voorstellen, dat onze klas niet uitdagend genoeg is. Ik wil meer tastbare dingen in de klas. Niet van die gelamineerde vellen aan de muur, maar puur en echt met de hand geschreven.

In één van de kleuterklassen was er een jongetje erg aanwezig. Hij was de leerkracht aan het uitdagen en hoe zij met dat jongetje omging, was zo goed. Door eerst met rustige stem hem allerlei vragen en keuze te stellen begon ze het gesprek aan te gaan: Waarom doe je dat? Hoe voelt je lijf? Wat heb je nodig om rustig te worden? Daarna ging ze weer verder met andere taken, maar het jongetje bleef doorgaan. Opnieuw ging ze het gesprek met het jongetje aan. Ze benoemde wat ze zag en ze gaf aan wat zij voelde. Ze gaf hem keuze mogelijkheden om te kalmeren. Kun je rustig worden? Kun je stoppen of wil je dat ik jou naar de ‘green area’ breng? Het jongetje kreeg de tijd om even na te denken. En ze ging weer even verder met taken. Toen kwam ze terug en zij ze: Weet je het al? Het jongetje gaf geen antwoord. Oke, zei ze dan ga ik je daar naartoe brengen. Het jongetje herpakte zich en ging naar zijn werkje. De manier van benaderen was zo rustig en ontspannen.

Ik merk voor mezelf dat ik te snel de kinderen uit een situatie pak en ergens op een stoel zet, maar helemaal niet het gesprek aanga. Tenminste niet op het moment zelf. Ik realiseer mij dat ik er meer achter moet zien te komen waarom een kind iets doet en dat te doen d.m.v. veel vragen te stellen. Ik wil mezelf dat meer eigen ga maken. Op Mission heel doen ze dat doordat leerkrachten veel met elkaar hierover in gesprek gaan. Dit zou een goed aandachtspunt zijn voor onze school.

Tijdens de afsluiting heeft iedereen een compliment gegeven aan de school. Mijn compliment was:

Your school is a school my heart, because listen to the children is most important thing and I saw it.

De school reageerde erg emotioneel op onze complimenten. Zij verkeren namelijk in ‘slecht weer’. Dit gaf ze een enorme boost.

Tijdens de reflectie kwam ik erachter dat ik antwoorden heb gekregen op mijn leervragen en dat gaf mij een goed gevoel. De volgende school wilde ik eens ontspannen bezoeken zonder gericht ergens naar te kijken. Tevens merkte ik dat ik met minder enthousiasme er naartoe ging, maar dat is meer, omdat ik dacht dat ik daar niet zoveel te halen zou hebben, aangezien het een highschool is. Met de nadruk op dacht, want wauw wat was dat ook gaaf.

Op donderdag zijn we naar Boston Art Academy geweest. De directeur begon met een inleidend gesprek, waar erg krachtige uitspraken in zaten. Het gaat bij deze school niet om resultaten, maar juist om de talenten. Zoals ze zegt; je hoeft niet eerst perfect te rekenen om bijvoorbeeld muziek te maken. Op deze school kijken ze naar je talent, doe je daar eerst auditie in en de andere vakken worden daarin verweven. Na het gesprek hebben we een rondleiding gehad door studenten. Zo mooi om te zien dat ze op deze school je laten ontwikkelen in je talenten. En ondanks dat het niet mijn doelgroep is, waren mijn ‘goosebumps’ weer aanwezig en is er genoeg inspiratie dat meegenomen kan worden voor onze school. Onze school heeft als missie en visie; ‘elk kind is een ster. We kunnen daar nog zeker de diepte in gaan na het zien van deze school. Inge en ik hebben daar onze gedachten al over laten gaan. Zoals Arjan en Martijn zeggen, let wel op, want jullie zitten nu in een bepaalde ‘bubbel’ . Dat is misschien ook wel zo, maar toch… als we eenmaal thuis zijn, willen we dat zeker verder gaan uitwerken. Afgelopen 2 inspiratiedagen geeft genoeg stof om over na te denken.

Recommend0 recommendationsPublished in Nieuws, Reis2019

4 reacties op “Change how you see and see how you change!”

  1. Mooi Danielle om nieuwsgierig te zijn naar de dingen waar jij ontspannen van wordt. De rust van een leraar is belangrijk in de klas. Het zou mooi zijn om ook met de kinderen in jouw klas en met je collega’s op onderzoek uit te gaan wat voor hun een ontspannen en huiselijke sfeer geeft. We hebben heel wat scholen bij SAAM*, dus misschien een keertje kijken hoe andere scholen ingericht zijn?
    Ik denk dat je voor jezelf verder kan verdiepen in wat jij nodig hebt om ontspannen voor de klas te staan? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen vandaag!

  2. Fijn dat jij ook een beetje loslaat dat je echt de dingen bij dezelfde leeftijd kinderen zou moeten zien… het gaat zo om de basis van de relatie tussen leraren en kinderen de wijze waarop ze stimuleren tot nadenken, leren, keuzes maken. Die leeftijdsgrenzen vallen dan weg denk ik stiekempjes. Kijk maar eens naar wat jij zelf nodig hebt… verschillen met wat kinderen nodig hebben zijn dan niet zo groot. Neem maar lekker stukje bubbel mee hoor!

  3. Mooi om samen met je collega’s opnieuw te durven gaan kijken naar wat de uitspraak “ieder kind een ster” nu echt betekent voor jullie school. Het is maar een zinnetje, maar het kan een veelzeggende uitspraak zijn, waarin je veel van de mooie dingen die we hier zien kunt weergeven. Uitgaan van talenten van kinderen, vanuit BAA, het pedagogische klimaat op Mission Hill, inclusiviteit op alle scholen. Ben benieuwd naar dat proces op jullie school, neem je collega’s mee in die gedachte.

  4. Wat een bijzondere reis moet dit zijn Daniëlle. Wat mooi dat je met en zonder vragen zoveel inspiratie hebt gekregen en steeds het kind in beeld hebt bij wat zij nodig hebben en dat je dit ook kritisch voor jezelf spiegelt wat je anders zou willen doen.
    Geniet van je volle hoofd want daar komen straks de mooiste dingen uit.

Laat een reactie achter op Anne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: