Castle Bridge: een begin om stil van te worden

Castle Bridge is een school waar dit jaar de focus op tweetaligheid ligt. De populatie is merendeel Spaanstalig. In de klassen wordt in één taal tegelijk lesgegeven; Engels of Spaans, dit wisselt per dagdeel. De school weerspiegelt de buurt, er zijn 210 leerlingen, 19 leraren, 13 assistenten, 3 logopedisten, 1 ergotherapeut, 1 fysiotherapeut en een fulltime social worker. Er zijn veel leerlingen met special needs, de meeste leerkrachten hebben hiervoor extra opleidingen gevolgd.Ze zijn zelf nog zoekende en houden vele ballen op; ze zijn een progressieve, inclusieve, tweetalige school. En geven aan dat ze zelf nog een lange weg hebben te gaan. Ondanks dat heb ik er veel moois gezien en ervaren.

De eerste school, het eerste bezoek. Onwennig, benieuwd en klaar om inspiratie op te zuigen viel mijn oog op de kaft van een van de vele boeken die het lokaal, waar we welkom geheten werden, bezat. De mooie afbeelding, de titel ze trokken me beiden. De tekst binnenin vertelde dat er vele manieren waren om je anders te voelen en dat het niet makkelijk is om ergens naar binnen te gaan waar niemand je kent. De auteurs roemen de moed die je dan nodig hebt om toch binnen te gaan en te ervaren hoe fijn het is om te merken dat je niet de enige bent. Een boek over de eerste schooldag, maar ook over je gezien voelen in de maatschappij en daar deel van mogen uitmaken. Een boek dat weergeeft wat we vandaag gezien hebben bij Castle Bridge.
Er zijn gemengde leeftijdsgroepen en ook hier zie ik, net als bij ons, de kracht hiervan! Ieder kind kan zich op zijn eigen wijze ontwikkelen. Het kind ervaart diversiteit, net zoals in het leven buiten de school. En ook Inclusie is overal zichtbaar. Iedereen, kinderen en volwassenen mogen zijn wie ze zijn, kinderen delen, spelen, genieten, leren en zorgen samen. Ik heb me wel een enkele keer afgevraagd of zoveel inclusiviteit wel goed is voor een bepaalde leerling; krijgt hij hier bijvoorbeeld net zoveel stimulatie en therapie als op een gespecialiseerde school die is ingericht voor kinderen met een meervoudige beperking?
De drie begeleiders die op iedere groep staan zijn zo op elkaar ingespeeld dat het lastig was om als buitenstaander aan te geven wie de leerkracht en wie de assistent of student was. De diversiteit in achtergrond  (60% van de leerlingen heeft als thuistaal Spaans) was zichtbaar op de klassendeuren waar bordjes hingen met de mededeling dat de voertaal in die klas op dat moment Engels of Spaans was. Dit was halverwege de dag anders. De leerkrachten stapten halverwege hun les soms toch over op de andere taal om het kind dat de instructie niet begrepen had toch weer bij de les te betrekken. Ook tijdens de samenkomst in de kantine waarbij kinderen, ouders en leerkrachten samen zingende de week openden was tweetalig. Ik was geroerd door de warmte en saamhorigheid die er voelbaar was. Wat een positieve opening van de week! De kinderen liepen al hummend of zingend weg bij het laatste lied, waarna ze naar de klassen liepen. De aanwezige ouders werden door de directeur uitgenodigd om in gesprek te gaan over dingen waar men tegenaan liep, ouders werd gevraagd hierover mee te denken en de oplossingen uit te voeren. Sommige ouders vertaalden spontaan waar nodig; een pareltje van ouderparticipatie. De school wil een community zijn voor iedereen en verwacht ook dat de ouders niet alleen zorg dragen voor hun eigen kind, maar ook het kind van een ander zien.
Ik heb leraren gezien die plezier hebben in het laten leren van kinderen. Er is een relaxte sfeer; leraren zitten per 4 à 5 leerlingen bij een groep en nemen tijd voor reflecteren met de kinderen. Ze geven geen pasklare antwoorden maar stellen vragen om kinderen te activeren zelf het antwoord te vinden of te beredeneren. Ik weet dat ik mezelf regelmatig betrap op het geven van een direct antwoord op een vraag, waarbij het leerzamer zou zijn geweest om de leerling middels reflectie zelf de weg naar het antwoord te laten vinden, het zit, denk ik, in hoe wij dit geleerd hebben en hoe gewoon het wordt gevonden om dit te doen. Op het gebied van processart bij beeldende vormingslessen probeer ik dit al toe te passen, maar ik zal mezelf de tijd moeten gunnen om het in de vezels te laten landen.
Er is op deze school  veel differentiatie  mogelijk. Maar het is vooral geen wedstijd van niveaus doorlopen. Kinderen worden gevraagd te laten zien wat ze kunnen; of ze in staat zijn een vaardigheid uit te leggen aan een ander kind, het te bewijzen aan de leerkracht en te reflecteren op eigen handelen en doelen. Leerkrachten observeren veel, beschrijven de voortgang van iedere leerling en gaan met een team hierop in; wat heeft deze leerling, die groep nu nodig om de volgende stap te zetten? Twee keer per jaar krijgen leerlingen en ouders een verslag van 3 pagina’s over de mijlpalen die behaald zijn. Leerlingen tonen eigenaarschap in leren door zelf hun doelen te stellen en het gekozen onderwerp te verkennen tijdens bijvoorbeeld projectime. Dit was zelfs zichtbaar bij de artclass en de musicclass. De muziekdocente had een duidelijk lesdoel met de leerlingen besproken, maar liet leerlingen sommige onderdelen bepalen om deze doelen te behalen. Het creatieve brein werd gestimuleerd door zelf een kleine compositie te maken, in plaats van die van de juf te spelen. Hierdoor was de betrokkenheid erg hoog. Natuurlijk werd er in deze lessen aandacht besteed aan het onder de knie krijgen van de techniek van een instrument bespelen (ik noem dit overdragen van een ambacht). Ook ik heb even mogen meegenieten op een ukelele.
Het team heeft in iedere klas een ruimte ingericht (in sommige groepen is dit door de leerlingen zelf ontwikkeld) om tot rust te komen, na te denken, conflicten op te lossen of gewoon even een mindfull momentje te pakken. Ik heb dit twee maal mogen meemaken. Kinderen namen zelf het initiatief om hier naar toe te gaan, de leerkracht toonde vertrouwen in het zelf oplossend vermogen van de kinderen. Ruzies werden uitgepraat, er was hoor en wederhoor. De ruimte was voorzien van een hangmat en enkele mogelijkheden om te ontspannen. Ook hingen er potjes waar kinderen konden aangeven hoe ze zich voelden, zodat een leerkracht hierover in gesprek kon gaan met deze leerling. De leerling kan de eerste stap. Ik zal onderstaande afbeelding zeker meenemen in mijn dummy vol mooie observaties om thuis in Oss te kunnen overwegen bij gedragsvraagstukken over sommige leerlingen: wat heeft die leerling nodig om in het groepsproces te blijven en toch schakeltijd of opruimtijd in het hoofd te kunnen krijgen, zonder dat deze leerling uit de klas gaat; weer invoegen zal dan misschien veel vloeiender gaan.

Recommend0 recommendationsPublished in 01: Learning to use one’s mind well, 04: Personalization, 09: A tone of decency and trust, Reisblogs

3 reacties op “Castle Bridge: een begin om stil van te worden”

  1. Mirjam, Goed om in Oss nog eens na te denken over leerlingen met gedragsproblematieken. Hoe kunnen zij tot rust komen, maar toch in de klas blijven? Wellicht ook goed om na te denken over het respect, het vertrouwen en de rust in de scholen. Dat zal zeker ook een effect hebben op kinderen met gedragsproblematieken. Is er in de zaken die jij hebt gezien ook een vertaling te maken naar jouw werk? welke houding van jou helpt de kinderen nog beter te ontwikkelen?

  2. Wow Mirjam,

    Wat mooi om jouw intense reflecties te lezen.
    Ik had daar graag willen zijn om mee te mogen kijken, voelen, horen, ruiken, proeven.
    Voel het bruisen als ik je lees!
    Ik spreek graag met je af om mee te mijmeren en om samen in jouw proces, wat je mijns inziens al lang in gang hebt gezet, verder mee te mogen wandelen. Samen leren met en van alles wat er al ligt. Wat heerlijk voor de kinderen die met jou mogen werken!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: