Bewustwording van mijn eigen ik…

Vandaag stond het tweede schoolbezoek en meteen ook het laatste schoolbezoek in New York op het programma.

Na mijn blog van gisteren ben ik dieper na gaan denken over de vraag die mij werd gesteld in een van de reacties op mijn laatste blog. Wat denk ik dat er nodig is om the spark, het enthousiasme en de trots van de kinderen ook in Nederland ruimte te geven? Wat betekent dit voor mijn handelen in de klas?

Allereerst merk ik dat deze reis best wel wat met mij doet als persoon. Niet alleen als leerkracht, maar zeker ook als persoon zelf. Was ik misschien de laatste tijd mijn eigen spark een beetje kwijt? Ik ben sinds mijn afstuderen altijd nieuwsgierig geweest, heb mezelf altijd willen ontwikkelen. Daar was niet altijd ruimte voor. Wanneer ik aangaf dat ik heel graag iets wilde ontwikkelen kreeg ik te horen, die keuze moet je niet maken, daar zit geen toekomst in. Ik laat even in het midden wie deze persoon was, maar het heeft wel wat met mij gedaan merk ik. Nu krijg ik de kans om mij volop te ontwikkelen, ik mag mee op deze geweldige reis en ik ben als klap op de vuurpijl mogen beginnen aan de opleiding tot IBer. Wat fijn dat mij dit gegund wordt. Daarmee is mijn vuurtje weer aangestoken.

Wat ik ook merk is dat ik de laatste tijd steeds minder oog voor de leerling en voor het kind leek te hebben. Niet zozeer dat ik ze niet zag, maar ik richtte mijn onderwijs in n.a.v. de resultaten die de kinderen behaalden. Zoals werd gezegd: kinderen worden in de maatschappij van tegenwoordig behandeld als kleine volwassenen. Wat een schokkend besef dat ik ook deze houding voor een deel ontwikkeld lijk te hebben. Oprechte interesse over het welbevinden van mijn leerlingen vond ik altijd zo belangrijk in mijn onderwijs. Het kind echt zien, een antenne hebben voor het welbevinden en het lekker in zijn vel zitten van een leerling. Ik werd oprecht verdrietig van dit besef. Kinderen kunnen pas leren als zij zich gezien worden. Als ze met respect behandeld worden en als zij met alles bij mij als leerkracht terecht kunnen. Tijd vrijmaken voor een kind als er problemen zijn. Ik probeerde het vaak wel, maar toch zat er een bepaalde druk achter, want de instructie moest gaan beginnen en dat moet toch ook gedaan worden.

Hier ga ik ook mee stoppen. Als een kind mij nodig heeft, wil ik er voor dat kind zijn. Ik wil het kind weer zien, in plaats van zijn of haar resultaat. Wat vertelt een cijfer mij nou over zijn of haar ontwikkeling? Helemaal niets, want een kind ontwikkelt zich altijd.

Wat mij erg is opgevallen, ook vandaag weer op de Boston New School, is dat er wordt gewerkt volgens een curriculum, maar ik heb nergens een methodeboek op tafel zien liggen. Waarom werken wij de lessen van een methode zomaar af? Omdat de volgende dag de volgende les op het programma staat? Dat is ook echt iets wat ik wil gaan veranderen. Wanneer ik merk dat een bepaald onderdeel van rekenen niet goed lukt, wil ik me daarop focussen in mijn groep. Niet de volgende dag een hele nieuwe les met andere sommen. Nee, eerst zorgen dat de basis goed is, daarna pas naar het volgende onderwerp.

Wat ik ook mooi vond om te zien op beide scholen, was het bewustzijn van de kinderen van hun eigen lichaam. Kinderen weten uit te leggen hoe hun hersenen werken, prachtig toch? Als een kind weet hoe het werkt met verbindingen leggen in de hersenen, maak je duidelijk hoe kinderen leren. Dit wordt op verschillende wijzen gedaan. Kinderen zijn bewust met hun lichaam bezig en door het onderwijs zo tastbaar in te richten maken zij die verbindingen in hun hersenen sneller.

Mijn leervragen zijn aan het verschuiven. De principes kruipen langzaam mijn bloed in en ik wil hier de komende dagen echt gericht naar gaan kijken. Welke principes kan ik in mijn klas en daarna in de school in gaan voeren?

Inmiddels zijn we na een lange busreis aangekomen in Boston. Ik heb zin in morgen. Ben benieuwd of ik hier in Boston ook ga zien wat ik in New York heb gezien. Gaan de principes nog meer in mijn bloed zitten? Ik denk het wel!

Wellicht morgen mijn eerste vlog. We keep in touch.

Recommend0 recommendationsPublished in 02: Less is more, depth over coverage, 04: Personalization, 05: Student-as-worker, teacher-as-coach, 08: Commitment to the entire school, 09: A tone of decency and trust, Nieuws, Reis2019

6 reacties op “Bewustwording van mijn eigen ik…”

  1. Sabine Heijdeman

    Wat een mooie ontdekkingsreis ben je aan het maken,Danielle! Less is more, dept over coverage! Ik kijk uit naar jouw eerste vlog!

  2. Kippenvel krijg ik van je blog Danielle. Zo mooi en bijzonder hoe jij beschrijft wat deze reis met je doet. Zo fijn om te zien en te lezen dat je helemaal open bent gegaan en opbloeit. Wat een reflectie en zelfbewustzijn laat je zien.

    Val je zelf niet af. Ondanks dat je nu nieuwe manieren ziet en bewust wordt van de aandacht voor de kinderen, is jouw groep hier ook echt wel jouw groep en ken je je lieverdjes.

  3. Danielle, wat een mooie reflectie op wat je hebt gezien en wat dat met jou doet. Goed dat je weer op zoek mag naar je eigen ‘spark’. Deze prachtige ontwikkelreis en je IB opleiding zullen zeker voor de nodige inspiratie zorgen. Inspiratie waarmee je hopelijk weer dicht bij jouw eigen passie en kern komt. Leren en lesgeven is persoonlijk, dus de komende dagen maar eens op zoek naar de zaken die jou in je kern raken. Veel plezier!

  4. Mooi om te lezen dat je je zo bewust wordt van de patronen waar je in terecht gekomen bent. Ik ben benieuwd hoe je gaat zorgen dat je thuis met een kritische frisse blik naar jezelf en je omgeving blijft kijken.

  5. Zo zeg! Deze blog van jou maakt echt flink indruk op mij! Wat stoer hoe jij zo dicht bij jezelf reflecteert, kwetsbaar bent over wat je anders wilt. En weet je. Ook daar is deze reis zo voor bedoeld. Dat je echt – samen met de groep – in die totaal andere context intensief bezig mag en kunt zijn met jezelf als persoon. Dé basis van leraarschap én IB-schap ;-). Trots op jou!

  6. Marion van Rooij

    Mooi Danielle! Wat een gave reis maak je toch! Zeker maakt deze diepe indruk! Je zult er nog vaak bij stilstaan. Mooi om te lezen wat je meeneemt. Veel plezier in Boston!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: